Þú ert hér:
HIV vírusinn er ekki enn hægt að lækna en hægt er að meðhöndla hann og halda smiti í skefjum. Lykillinn að sigri í baráttunni gegn alnæmi er að koma í veg fyrir ný smit.
Við þurfum að mennta börn og ungt fólk um HIV-veiruna og kenna þeim beita þeirri þekkingu sem menntunin vetir. Aukin þekking færir t.a.m. færni í lausn ágreininga, gagnrýna hugsun, ákvörðunartöku og samskipti. Menntun eykur sjálfstraust þeirra og kunnáttu til að taka ígrundaðar ákvarðanir svo sem að bíða með kynlíf þar til þau eru orðin nógu þroskuð til að vernda sig gegn HIV, öðrum kynsjúkdómum og ótímabærri þungun. Þetta þarf að gera á fyrri hluta unglingastigsins (á aldrinum 10 til 14 ára), því rannsóknir sýna að það er besti tíminn til að benda á heilbrigt lífsmynstur. Mun erfiðara er að innleiða nýtt lífsmynstur þegar unglingur hafa þegar tileinkað sér áhættusama hegðun.
Við verðum að sjá ungu fólki fyrir nauðsynlegum upplýsingum sem höfða til þeirra og bjóða upp á heilsugæslu og ráðgjöf gegn kynsjúkdómum og tryggja aðgengi að smokkum. Slíkar aðgerðir munu hjálpa ungu fólki til að bera ábyrgð á heilsu sinni. Heilsugæslu- og ráðgjafastofnanir ættu einnig að bjóða upp á valmöguleika í ráðgjöf um HIV og alnæmi í trúnaði, prófum til að gera ungu fólki kleift að vita hvort þau séu smituð og upplýsingar um það hvernig á að meðhöndla sjúkdóminn og hvernig eigi að verjast gegn smiti.
Við þurfum að finna leiðir til að ná til þess unga fólks sem er sérstaklega varnarlaust, þar með talið munaðarleysingja, götubarna, sprautufíkla, fólks sem vinnur í kynlífsiðnaðinum og barna og ungs fólks sem lendir í vopnuðum átökum. Árangursríkasta leiðin til að nálgast þessa hópa er að fá ungt fólk til að taka þátt í undirbúningi verkefna sem snúa að því að koma í veg fyrir smit og veita smituðum rétta umönnun. Börn og ungt fólk geta betur sett sig í samband við jafnaldra sína heldur en þá sem eldri eru.
Við þurfum einnig að aðstoða HIV smitaðar mæður við að koma í veg fyrir að börn þeirra smitist með því að bjóða upp á bæði meðferð og ráðgjöf um þá möguleika sem bjóðast við að næra ungabörn.
Þá þarf líka að útvega sýktu fólki viðeigandi meðferðir. Þær eru nauðsynlegur liður í því að minnka frekari smit. Rannsóknir hafa sýnt að þar sem ekki er boðið upp á meðferð við HIV vírusnum, er fólk ólíklegra til að fara í HIV próf, sem leiðir þannig til frekari smita þar sem fólk veit ekki að það ber vírusinn.
Með viðeigandi meðferð er unnt að hjálpa foreldrum við að lifa betra lífi og gera þeim kleift að sjá um börn sín lengur. Börn sem eru alin upp á heilbrigðu heimili eru líklegri til að taka öruggar og heilbrigðar ákvarðanir um hegðun sína.
Þó þetta líti út fyrir að vera einfalt, þá er hér um mjög krefjandi verkefni að ræða. Ástæðan er sú að um leið unnið er að því að bæta þessa þætti, spila önnur atriði stórt hlutverk sem spilla fyrir þessari mikilvægu vinnu eins og fátækt, vannæring, ólæsi, útskúfun gegn smituðum einstaklingum, ójafnrétti kynjanna, kynferðisleg misnotkun og vopnuð átök.
Til að vinna á þessum vanda þurfa þjóðir heimsins að vinna saman og pólitískar leiðtogar að draga athygli að þeirri hættu sem af HIV og alnæmi í þessum samfélögum. Þá þurfa ríkisstjórnir þessara landa að koma á fót almannavörnum sem ná til allra aðila samfélagsins.
Ríkisstjórnir verða að vinna með fjölbreyttum hópi aðila í þessum tilgangi eins og frjálsum félagasamtökum, einkafyrirtækjum, trúarhópum og öðrum hópum til að mennta almenning um útbreiðslu HIV vírusins. Einnig þurfa ríkisstjórnir að útvega úrræðin sem þarf til að koma í veg fyrir sjúkdóminn og annast þá sem þegar eru sýktir.
Að sjálfsögðu kostar þetta allt peninga. Ríkisstjórnir verða að úthluta fjármagni til að berjast gegn HIV og alnæmi og fá styrki frá alþjóðlegum samtökum og lánastofnunum ef ekki er til nægjanlegt fjármagn í landinu. HIV/alnæmi er heimskreppa sem þekkir engin landamæri.
